ह

हपाहपक्रि.वि. [अ.मू. हप्+आ+हप्] ठुलठुला गाँस हालेर खाने गरी; हपहप । हप्कनुअ.क्रि. [फा. खपः+क+नु] १. अरूको हप्कीदप्कीले डराउनु; तर्सनु; दच्कनु । २. पिठिउँ छुट्टिएलाजस्तो गरी दुख्नु । ३. धर्ती फाटेका ठाउँमा छुट्टिन खोज्नु । हप्काइना. हप्कनेहप्काउने भाव, क्रिया वा प्रक्रिया । हप्काइनुक.क्रि. हप्काउने काम गरिनु; हप्की दिइनु । हप्काउनुस.क्रि. १. कामकुरो बिग्रेमा गाली गर्नु वा हकार्नु; हप्की दिनु; हपार्नु । २. त्रास वा डर देखाउनु; सावधान गराउनु । हप्कीना. [फा. खप्गी] १. कुनै कामकुरो बिगारेमा दिइने गाली; हप्काउने काम; खप्की । २. रल्लिने, बरालिने आदि गरेमा तह लाउन गरिने कडाइ; ऐँचन । हप्कीदप्कीना. हप्काउने र गाली गर्ने काम; तह लाउन कडाइसित खै गर्ने काम । हप्ताना. [फा. हफ्त] सात दिनको समय; साता; सप्ताह । हप्तावारीवि. १. हरेक हप्तामा गरिने वा दिइने (काम वा ज्याला आदि) । २. सातसात दिनको; साप्ताहिक । हप्पक्रि.वि. [अ.मू. हप्+प] कडा गर्मीले सताउने गरी; हावा नचलेर गुम्सँदै । हप्याकना. [अ.मू. हप्याक्+अ] तिर्खा, थकाइ आदिले कष्टसित सास फेर्ने चाल । हप्याकहप्याकक्रि.वि. १. लगातारको हप्याकका साथमा । ना. २. ढाडको करकरी दुखाइ । ३. धर्तीफाट्ने चाल । हप्याक्कक्रि.वि. हप्याक चालसित एकै खेपमा । हबलदारना. [फा.] सिपाहीभन्दा माथि र जमादारभन्दा मुनिको सैनिक वा जङ्गी कर्मचारी । हबलदारीना. हबलदारको पद वा काम । हबलाना. मल्लकालीन राजाहरूका पालामा प्रचलित प्रसिद्ध राजचिह्न (आसागुर्जा, गदा, सोँठा, सिंहध्वज, चमर, पङ्खा, दण्ड आदि) । हबलामालना. राजकीय पर्व वा माङ्गलिक उत्सवमा नियत कर्मचारीहरूद्वारा बोकिने उपर्युक्त राजचिह्न । हबलोना. [होभलो] १. केही नेपाली ब्रामण परिवारहरूमा भाद्र शुक्ल अष्टमीका दिन ढड्याएको बिरौँला काँचै दूर्वादेवीलाई चढाएर त्यसको प्रसाद खाने एक चाड; दूर्वाष्टमी पर्व । २. त्यही अवसरमा चढाइएको केराउ, सिमी आदिको भिजेको दाना; क्वाँटी । हबालुवि. [हावा+आलु] हावा लाग्ने; हावादार । (उदा.- सकल कोष्ठ हबालु फराकिला । - ल. प्र. देवकोटा, 'सुलोचना') । हबिगतना. [हबाल+गति] १. शक्ति; सामर्थ्य, तुजुक । २. खस्केको आर्थिक स्थिति; दारिद्र्य; गरिबी ।